ورقه امتحانی اش را زیر و رو می کنم . تمام کلماتی که توانسته است به صفحه سفید آن منتقل کند را برای بار چندم مرور می نمایم ، بیشتر از دو و نیم نمی گیرد .  با تمام ارفاقات ممکن و منظور کردن فعالیت های کلاسی و ... به زحمت می توان نمره 6 را برای او در نظر گرفت ، اما قیافه اش همچنان حق به جانب است . می گوید استاد منتظر « لطف » شما هستم .... همه نمره هام بالای 17 است ، می ترسم معدلم بیاد پایین و .... این کلمات ، دیالوگ متداول این روزهای دانشگاه است .

دانشگاه که در افق اندیشه بزرگان ما کارخانه آدم سازی بود در سالهای اخیر به ورطه بیماری مزمنی افتاده که نام آن « مدرک گرایی » است . بیماری که « آموزش » عالی را از درون تهی کرده و سطح دانش و سواد افراد را به پایین ترین حد ممکن تقلیل داده است . این بیماری تا انجا رسوخ کرده که دانشجو دغدغه ای بجز گرفتن مدرک آنهم با معدل بالا نداشته باشد ، دلیلش واضح است ، نظام اداری و اجرایی ما و سیستم طبقه بندی مشاغل آن ، صرفا مدرک تحصیلی را برای ساماندهی نیروی انسانی در نظر می گیرد و « کیفیت » و تخصص ، معیارهای دست چندم این سیستم به حساب می آیند .

اگر چه برخی صاحبنظران بر خصلت های فرهنگی ما ایرانیان تاکید کرده و رد پای نظام خشک ارزشی ایرانی را در بها دادن به القاب و عناوینی همچون دکتر و مهندس برجسته می بینند اما به نظر من این معضل قبل از هر چیز ریشه در عدم توجه دست اندرکاران به عنصر " دانش " در ساختار اداری و اجرایی کشور دارد . در جهان امروز ما " دانش " محور ارکان جامعه است وهمه عناصر آن منجمله سیاست و اقتصاد در تلاشند تا بیشتر و بهتر خود را به آن متصل نمایند . در اقتصاد و سیاستی که دانش محور آن باشد ، توجه به نیروی انسانی متخصص و با دانش در اولویت قرار گرفته و نهاد آموزش عالی هم در راستای تربیت نیروی انسانی متخصص مورد توجه قرار می گیرد . از همین روست که در جوامع توسعه یافته بین صنعت و اقتصاد و سیاست و دانشگاه ارتباط تنگاتنگی برقرار شده و همه به نوعی یکدیگر را پوشش داده تا فرایند " توسعه " به نحوی مطلوب شکل بگیرد . 

در سالهای اخیر تلاش زیادی صورت گرفت تا بین صنعت و دانشگاه تعامل و ارتباط برقرار شده و تاسیس « نظام اموزش عالی مهارتی » و دانشگاه جامع علمی کاربردی نیز در همین راستا قابل تحلیل است اما تحقق این مهم با اقداماتی « شکلی » امکان پذیر نیست و قرار نبود که در این دانشگاه نیز بحث « مدرک » و « معدل » به دغدغه اول دانشجو تبدیل شود . باید گفت که در نظام آموزش مهارتی ، دانشگاه در مقابل هر موضوعی که به دانشجو یاد می دهد مسئول است و اساتید محترم نیز باید موضوعات درسی را بر مبنای نیازهای واقعی جامعه ابتناء نموده و همین موضوع هم ملاک و معیار آنان در ارزشیابی نهایی دانشجو و دادن نمره به آنان باشد